Omdat mannen regelmatig zeggen moeite te hebben met te weten wat het inhoudt om man te zijn en daar met een goed gevoel invulling aan te geven. Wacht….. Laat ik voor mezelf praten. Ik had geen idee wat het was om man te zijn. Het is me nooit geleerd. Het is ‘ons’ nooit geleerd. Het is vaak zelfs onze vaders niet geleerd. Wij zijn een generatie mannen die is opgevoed door vrouwen.

Duizenden jaren lang werden zonen vanaf ongeveer een jaar of zeven opgevoed door hun vaders. Vaders leerden ze wat het is om man te zijn en samen met de ouderen uit de stam of dorp leerden ze levenslessen. Ze leerden ze een vak en in bijna elke cultuur werden op bepaalde leeftijden initiatierituelen gehouden om de overgang te markeren van bijvoorbeeld jongen naar man.

Sinds de industriële revolutie is dat sterk veranderd, vaders werken niet meer in en om het huis, maar in fabrieken en kantoren. Het contact tussen vader en zoon werd steeds minder. Daarnaast hebben in vele delen van de wereld oorlogen er voor gezorgd dat vele zonen zonder vader opgroeiden en de meest recente trend van scheiden heeft er tevens voor gezorgd dat zonen vaak zonder vader opgroeien. In Nederland verliezen jaarlijks 10.000 kinderen hun vader als gevolg van een echtscheiding. De meeste kinderen blijven na een echtscheiding bij hun moeder.

Onlangs las ik in Noord Amerika dit verregaande consequenties heeft. 90% van de dakloze kinderen komen uit een gezin zonder vaderen 85% van de kinderen in jeugdgevangenissen komen uit gezinnen zonder vader.

Jongens groeien op zonder vader, of als vader wel thuis is, toch voornamelijk door de moeder wordt opgevoed en niet leren wat het is om man te zijn en zonder initiatie rituelen etc. En er is zo veel te leren. Te leren je mannelijkheid te ontwikkelen. Dat wat je als man van moeder natuur hebt meegekregen. Mannen en vrouwen zijn echt heel anders, qua lichaam, de werking ervan, maar ook op het vlak van psyche zijn er grote verschillen. Laat staan de rol die we als man te vervullen hebben en datgene wat we te doen hebben in het leven.

Wat kenmerkt de huidige generatie mannen?

Een boek dat mij erg boeide en daar over gaat is ‘No more mr nice guy’. In het kort komt het op het volgende neer. De meeste mannen die door vrouwen zijn grootgebracht:

1. Zijn te aardig, ze geven veel en lossen graag een anders probleem op

2. Zijn op zoek naar goedkeuring en waardering en willen het graag ‘goed’ doen

3. Vermijden conflict ( zeker met vrouwen)

4. Ze onderdrukken emoties

5. Ze proberen anders te zijn dan hun vader

6. Ze voelen zich meer op hun gemak bij vrouwen dan bij mannen

7. Hun partner is vaak hun emotionele centrum

8. Vinden het moeilijk om eigen behoeften tot prioriteit te maken

In bepaalde mate herkende ik mezelf in de meeste punten wel. Zeker het pleasen en oplossen en dus m’n eigen behoeften geen prioriteit geven (ja ook in seks, meer bezig met het genot van de ander dan die van mezelf). Ook ik ben al m’n hele leven op zoek naar waardering en aardig gevonden worden. En ik merkte al snel dat ik niet de enige ben.

Het boek (no more mr nice guy) zegt ook iets over wat dan wel. Het wordt de ‘geïntegreerde man’ genoemd:

• Hij heeft een groot zelfbewustzijn

• Zorgt voor dat hij in zijn eigen behoeften wordt bevredigd

• Is een leider en voelt zich op zn gemak bij andere mannen

• Is integer en uit zn gevoelens

• Stelt grenzen en gaat conflict niet uit de weg

• Hij voelt zich op zn gemak met zn mannelijkheid en seksualiteit

Ja dat wil ik. Als ik dat lijstje zo voor me zie en mezelf zo voorstel voel ik me gelijk een stuk sterker en gelukkiger. Ik zie iemand met meer rust. Iemand die minder zn best hoeft te doen, minder hoeft te praten, alleen iets zegt als het er toe doet. Iemand die weet wanneer het goed is voor zichzelf en kan genieten.

Het voelt als terug naar de kern van het man zijn. Zonder terug te gaan naar de ‘ouderwetse’ man. Echt man zijn is niet met een flesje bier in je hand de andere hand in je broek naar het voetbal kijken. Het is voor mij terug naar het oeroude man zijn en tegelijkertijd vooruit in de tijd en ontwikkeling. De ontwikkeling van de man door het erkennen en gebruiken van de vrouwelijke kant, het gevoel en het onderkennen van de kracht van kwetsbaarheid. En ja soms helpen oude gewoontes en rites om daar weer bij te komen.

Mijn eigen ontwikkeling in niet alleen voortgekomen uit het lezen van één of meerdere boeken. Boeken helpen mij wel, maar de werkelijke veranderingen komen voor uit het doen, het ervaren, in het gewone leven en soms in de beschermde omgeving van een training of workshop.

Na alle trainingen, workshops ( waaronder mannenworkshop) aikido training, shiatsu en nu de koudetraining voelt het alsof ik steeds dichter bij m’n (mannelijke) essentie kom. Mijn zelfbewustzijn groeit. Ik vind het makkelijker de mening van andere los te laten, ik voel me steeds krachtiger en mijn stem wordt steeds lager, ik ben steeds beter in staat me te ontspannen en ik durf m’n plek in te nemen, ook als dat de plek van de leider is.

Dit alles maakt me ook elke dag meer bewust en zet me aan het denken over wat voor een vader ik wil zijn. Vooral voor mijn zoon. Wat ik hem wil leren. Hoeveel tijd ik met hem wil doorbrengen. Onze paden lopen naast elkaar en we lopen hand in hand. Hij is bijna zeven en ik kijk er enorm naar uit om met hem op avontuur te gaan. Om hem te helpen, te begeleiden in het proces van man worden.

Zijn zoektocht, mijn zoektocht,….. ieders zoektocht. Ik ga er op mijn manier mee verder. Samen met veel lieve mensen om mij heen.

Roiger Buurman

Stuur een bericht

Sending

Log in with your credentials

Forgot your details?

X